روحی در آینه

شب در مزار فاصله ها خانه می کند اندوه خاکستری در پژواکی کامل می پیچد و کوه پاره می شود از دل خود همه را پس می دهد قیر اندود ماه در فراموشی ما است که روی زمین پاشنه ها را در آشیل فرو کرده ایم و هذیانی فراتر از وهن خواب آلوده را بیدار می کنیم دیوانگی است اگر اکنون را با دیسال پر کنیم و فردا را به باد بسپاریم تا قاصدکی پیام بگذارد که دیگر دیر شده است بیدار شو و بگرد در میان اساطیر خاک شده گذشته روحی در آینه...